Metoda zachowawczego leczenia wydaje się najkorzystniejsza w przypadku niewielkich przerwań częściowych ścięgna Achillesa (naderwanie do 25%), z wyłączeniem osób uprawiających czynnie sport istnieje bowiem stosunkowo wyższy odsetek ponownych zerwań po samym leczeniu zachowawczym (7–17%)
W leczeniu zachowawczym należy ograniczyć lub całkowicie zrezygnować z aktywności sportowej.
Warunkiem powodzenia metody zachowawczej jest czas podjęcia leczenia. Opóźnienie rozpoznania prowadzi do obkurczenia się mięśnia, uważa się, że ruch w ścięgnie powinien być wprowadzany już w fazie proliferacji, czyli nie później niż dwa tygodnie po urazie.
