Zabieg którego celem jest wywołanie skurczu mięśnia za pomocą prądu impulsowego.
Impuls trójkątny : służy do stymulacji mięśni, w których doszło do zaburzenia przewodnictwa nerwowego.
Impuls prostokątny : słuzy do stymulacji mięśni zdrowych (w zaniku prostym) lub nieznacznie odnerwionych.
Im cięższe uszkodzenie, tym czas impulsu jest dłuższy, a długie czasy impulsu wymagają mniejszego natężenia prądu. Jeśli stosuje się długie impulsy, przerwa może być dwa razy dłuższa. Natomiast przy krótkich impulsach przerwa powinna być kilkadziesiąt razy dłuższa od impulsu. Zbyt krótka przerwa spowoduje szybkie zmęczenie mięśnia i powstanie skurczu tężcowego.
Elektroda czynna, punktowa : katoda (-) w punkcie motorycznym mięśnia lub dystanie
Elektroda bierna, płytkowa : anoda (+) w okolicy barku, pośladka lub na tułowiu w maksymalnym oddaleniu od elektrody czynnej lub proksymalnie.
Podczas stymulacji mięśni porażonych wiotko stosuje się 1,2 lub 3 serie po 5-20 skurczów. Po każdej serii musi nastąpić przerwa. Mięśnie nieznacznie uszkodzone oraz będące w zaniku prostym możemy stymulować, określając czas zabiegu, który nie powinien przekraczać 5 minut.