Jest niefarmakologiczną techniką w terapii chorób układu ruchu. Procedura polega na zorganizowaniu krótkotrwałego kontaktu skóry pacjenta z medium gazowym.
Zdolność krioterapii do obniżania temperatury skóry do minimalnej pożądanej wartości jest czynnikiem zapewniającym silny skutek terapeutyczny. Znaczący efekt stymulacyjny krioterapii ma wartość prawie 3 razy większą, jak kąpiel w lodowatej wodzie, czy masaż lodem. W opisywanych badaniach wykorzystuje się pary ciekłego azotu lub dwutlenku węgla, których temperatura u wylotu dyszy wynosi poniżej -180*C i ta ich wartość temperaturowa zapewnia najwyższą intensywność stymulacji.
Zabiegi ogólnoustrojowej krioterapii mają największy efekt leczniczy zwłaszcza, gdy dotyczą zmian w narządzie ruchu. Polegają one na 2-3 minutowym pobycie w komorze, w której temperatura wynosi około -150*C. Wywołują one szereg efektów klinicznych, hormonalnych i biochemicznych:
– następuje rozluźnienie w napiętych mięśniach
– zwalnia przewodnictwo czuciowe i ruchowe w nerwach
– zwiększa się przepływ krwi przez drobne naczynia krwionośne skóry
– redukuje obrzęki
– zwiększa się ilość hormonów odpowiedzialnych np. za łagodzenie chorób stawów
Mniejszy efekt (lokalny) ma nawiew temperatur kriogenicznych w krioterapii miejscowej.
Wskazania:
– choroby reumatyczne
– fibromialgia, entezopatie, tendinopatie
– zapalenia i urazy okołostawowe
– osteoporoza